Bu ülkede her gün bir çocuk, sesini çıkaramadığı için görünmez oluyor. Her gün bir çocuk, anlatamadığı bir korkunun, söyleyemediği bir acının içinde kayboluyor. Ve biz sustuğumuzda, o çocukların sesi tamamen yok oluyor. Çocukların suskunluğu bir tercih değil, çoğu zaman bir mecburiyettir. Korktukları için, inanılmayacaklarını düşündükleri için, yalnız bırakıldıkları için susarlar. Ama yetişkinlerin susması bir tercih olur. Ve bu tercih, bazen telafisi mümkün olmayan sonuçlar doğurur. Bu çalışma;
- istismara,
- şiddete,
- ihmale,
- kayıplara
- ve çocukların maruz bırakıldığı tüm karanlıklara karşı toplumsal bir çağrıdır.
Çocukların korunması yalnızca ailelerin ya da kurumların değil, hepimizin ortak sorumluluğudur. Bir çocuğun susması, bir sistemin eksikliği olabilir. Ama bir toplumun susması, açık bir ihmaldir.